salto achterover

Deze week mijn cursus van de sociale dienst afgerond met een certificaat. “Van klacht naar kracht!.”

Heerlijk weer 1 middagje in de week even geen verplichting. Het was zwaar voor mij, mede omdat ik ook nog twee middagen coaching heb voor mijn zoon. Het was een leuke cursus, ik heb er nuttige dingen geleerd. Ondertussen ben ik aan het afbouwen met mijn antidepressiva, en dat is best zwaar. Ik heb last van hoofdpijn, duizeligheid, niet kunnen concentreren, onrust in mijn hoofd, en weet ik het wat allemaal.

Het is mooi weer, een goeie reden voor een barbecue met mijn partner, kinderen en kleinkinderen, en een drukke periode af te sluiten. Ik heb een grote skottelbraai, die omgebouwd kan worden tot barbecue. Ik haast me naar de schuur, daar staat een flinke vriezer. Ik klim op de vriezer, om de skottelbraai daarachter vandaan te pakken. Terwijl ik op mijn hurken op de vriezer zit, voel ik me duizelig worden… Ik kieper spontaan achterover van de vriezer!

De bovenkant van mijn hoofd komt keihard op de betonnen vloer van de schuur…. Ik zie mijn schedel een stukje opengaan… een grote lichtflits, en mijn zwager… Shit mijn zwager; die is van de brug gesprongen met zijn hoofd naar beneden… dood. Ik ben nu ook dood waarschijnlijk, deed niet eens heel erg pijn eigenlijk… … … … Voorzichtig doe ik mijn ogen open, en ik besef dat ik niet dood ben. Ik voel iets zwaars op mijn rug liggen. met mijn hand ga ik voelen, wat kan dat zijn, glad, plastic-achtig. Het is mijn fietstas. Hoe komt mijn fiets nou op mijn rug. Ik probeer mijn fiets van me af te duwen. Mijn fiets, met trapondersteuning, te zwaar. Dat lukt niet. Ik zal eronder uit moeten kruipen. AUW! mijn hand doet pijn, ik kijk en zie daar een arm liggen, ik hoop toch echt, dat dat niet mijn arm is. Er zit een rare bocht in die arm, het is een rechterarm.

Dikke vette pech, het is wel mijn arm, mijn rechterarm! Ik wil mijn rechterhand optillen, maar dat doet behoorlijk pijn. Ik begin te roepen… mijn zoon die is thuis, en ligt nog op bed. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf… Maar het blijft stil. Er zit niks anders op dan zelf onder die fiets vandaan te schuiven. Het lukt. Mijn pols ziet er echt beroerd uit. Ik ondersteun mijn pols, gelukkig is de achterdeur open, ik kan zo naar binnen lopen. Ik bibber, en mijn nek doet pijn. Mijn oorlel lijkt wel vast te zitten aan mijn schouder.

Mijn telefoon ligt op tafel. Ik probeer mijn zoon te bellen, maar die neemt niet op. Ik ga mijn partner bellen. Niet schrikken schat, mijn stem trilt en hijgt… IK ben gevallen, en ik denk dat mijn pols gebroken is. Wil je alsjeblieft komen ik weet even niet hoe ik in het ziekenhuis moet komen. Geen paniek, ik zit op een stoel, je hoeft je niet te haasten.

Natuurlijk kwam mijn partner onmiddellijk, hij is met mij naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis op de e.h.b.o. aangekomen, mocht ik vrijwel meteen door naar een onderzoekskamertje. Ik kreeg een pijnstiller en een plastic bekertje met een rietje. Heel bezorgd werd mij verteld dat ik mijn nek niet mocht bewegen………. Nou eerlijk gezegd kon ik mijn nek ook helemaal niet bewegen. Een arts voelde aan mijn nekwervels, en stelde iedereen gerust, de wervels zitten op de goede plaats, en zijn niet beschadigd.

10 Minuten lang wordt mijn arm in een soort marteltuig gehangen en uitgerekt tot alle gevoel is verdwenen. Een paar flinke spuiten pijnstiller erbij.

2014-04-25 14.18.39

Daarna volgde foto’s van mijn pols. Gecompliceerde lelijke breuk mevrouw, de breuk zit precies in uw gewricht.

IMG-20140502-WA00052014-04-25 14.33.282014-04-26 17.10.31

Een flinke hoofdpijn, en beetje suf. De barbecue heb ik maar afgelast.

follow us in feedly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *