Dear brain, please shut up!


Het werk, dat verwerken heet!


De dag zit erop. Het lijf is moe. Mijn hoofd op het kussen…… en het begint!

Dikke kluwen gedachten, waaruit woorden niet los komen. Lange zinnen aan elkaar, geen spatie, geen punt, geen hoofdletters. Eindeloos. Geluiden, geuren, woorden, worstelingen houden zich krampachtig vast. Ongeschreven boeken in mijn hoofd.

Wanhopig pak ik een woord, en begin het achterstevoren te spellen….

Het mag niet baten, het hoofd ratelt door. Nooit eens een gewoon boodschappenlijstje, of zit de deur nou wel op slot. Mijn achterstevoren woorden spellen is niet opgewassen tegen de kracht waarmee mijn hoofd ratelt. Het hoofd ratelt van gruwelijke dingen. Het hoofd zit vast in het verleden.

Dear brain, please shut up!

Dit hoofd is echt toe aan een update !

hersens

 Een reactie plaatsen

Het glijbaantje…(Dissociatie)

Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat de VN het Verdrag voor de Rechten van het Kind aannamen.

20 november

Internationale Dag van de Rechten van het Kind

IMG_2004


Het werk dat verwerken heet!


Terug denkend aan mijn kinderjaren, herinner ik mij een gedachte. Aanvankelijk dacht ik dat het een kinderdroom was. Later realiseerde ik mij dat het geen droom was, maar een soort gedachte.

Aan het einde van de straat stond een glimmend Lees verder

Incest

 Ik ben pas zeven…

Wat weet ik van het leven….


Tandjes poetsen… en naar bed. Ik lig in mijn nachtjapon onder de dekens. Ik kan nog niet gaan slapen, want papa komt straks, dat doet hij heel vaak.

Hij gaat mij pijn doen, en zeggen dat ik het fijn vind!.

ssstt

De trap kraakt, papa komt naar boven. Mijn slaapkamer deur gaat open, en papa komt mijn slaapkamer binnen. Papa is groot, sterk, en weet alles. Als papa straks zegt: “Dit vind jij fijn” dan is dat zo. Ook al doet het eigenlijk pijn, dan ben ik gewoon een aansteller, want papa zegt dat ik het fijn vind. Papa gaat zitten op de rand van mijn bed.

Papa doet mijn nachtjapon omhoog, en trekt mijn onderbroek naar beneden tot aan mijn knieën. Ik voel warme adem in mijn oor. Zijn hoofd met ruw haar als van een harde borstel schuurt langs mijn wang. Ik hoor zijn speeksel, als zijn tong langs zijn afgesleten tanden heen en weer gaat. Hij zegt: “dit vind jij fijn, en ik hoor hoe hij zijn speeksel weg likt uit zijn mondhoek. Een grote stevige ruwe hand omvat mijn nek. De andere hand, ruw droog en ongewassen duwt een vinger in mijn vagina. Schurend doorduwend zegt het speeksel… “Jij vind dit fijn!”. Dit is ons geheim. Het speeksel zegt nog veel meer, maar dat hoor ik al niet meer. Ik ben de glijbaan opgeklommen.

Opeens ben ik weer alleen. Het is voorbij. Ik kan gaan slapen… dat vind ik fijn!

Incest is niet 1x een traumatische ervaring. Het zijn ontelbare gruwelijkheden, jaren lang achterelkaar. Bij mij geeft dat nu op dit moment ook ontelbare flashbacks van allemaal verschillende situaties… Als ik ze één voor één moet gaan verwerken, dan moet ik misschien wel 200 jaar oud worden! Pffff uitzichtloos! Er zou een all in one flashback moeten bestaan eigenlijk.

De gebeurtenissen zijn verleden tijd.

De flashbacks zijn nu mijn realiteit!

Reageren op dit bericht:

Alsmaar moe… alsmaar pijn

      
rits uit je vel2

rits uit je vel IK ZOU ZO GRAAG EENS. uit mijn lijf willen kruipen. zomaar voor 1 KÉÉR Gewoon om te ervaren, hoe het voelt om alles te kunnen … en even pijn vrij te zijn WANT DAT WEET IK NIET MEER !

Zo moe…

Zo vreselijk moe…

Totaal uitgeput van de pijn…

Altijd pijn in alles, het is zo vermoeiend. Probeer me voor te stellen, hoe het zou zijn…. Even geen pijn te voelen, lijkt me heerlijk.

Ik voel me heel alleen in mijn pijnlijke lijf dat altijd moe is. Ik wil niet zeuren of klagen. Maar soms ben ik zo intens moe. Het is iets dat ik niet (wil en) kan delen, maar wat wel mijn totale ‘zijn’ bepaald.

De pijn bepaald wat ik wel en niet doe, elke dag opnieuw. De pijn houd me wakker, als ik wil slapen. De pijn vreet mijn energie op.

Wie zegt dat lichaam en geest één zijn? Ik twijfel daar soms toch aan, er is zoveel dat ik wel zou willen, maar mij niet lukt.

 

Of … wil mijn lichaam mij iets duidelijk maken?


 

 

 

Wie was je – Veldhuis en Kemper

Dit nummer raakt mij diep

SONGTEKST :

Hoe meer ik erop let,
hoe maar ik van je schrik.
Ik wil het je wel vragen,
maar ik ben zo bang dat ik,

je laat denken aan een tijd,
die je liever wil vergeten,
en je eigenlijk niet wil,
dat ik het ooit zal weten.

Waarom duik je in elkaar,
als ik je plotseling zoen?
Waarom tril je in het donker,
vlak voordat we het doen?
Huil je zachtjes als je denkt,
dat ik aan het slapen ben?
Ik durf het niet te vragen,
omdat ik je nog maar net ken.

Wie was je voor je mij ontmoette?
Ben je daar soms met je hoofd?
Wat heeft hij met je gedaan?
Heeft niemand je geloofd?

*Instrumentaal intermezzo*

Je hoeft jezelf niet te verwijten,
dat je het gebeuren liet.
Omdat door wat je overkomt,
je het niet meer helder ziet

Je wil het niet geloven
want je hebt het samen toch goed.
Maar als niemand jullie ziet,
hij zoiets met je doet.

Wie was je voor je mij ontmoette?
Ben je daar soms met je hoofd?
Wat heeft hij met je gedaan?
Heeft niemand je geloofd?

Nanana, nanana, nanana, nana.
Nanana, nanana, nanana, nana.

Voor de laatste keer veranderd.
Voor de laatste keer verdoofd,
door wie je vroeger was
Vanaf nu word je geloofd.

Veldhuis-_-Kemper-Dan-maar-niet-gelukkig-c-Ester-Gebuis

Een reactie plaatsen

Zelfmoord… (afbouwen seroxat)

De hel op aarde werd alsmaar erger.

Het is al weer enige tijd geleden, achteraf vraag ik me af hoe ik die tijd heb kunnen overleven.

Ik was zo ontzettend moe van mijn leven, zag totaal niks positiefs meer…
Toen opeens overkwam het mij, een gedachte die totaal niet van mij kan zijn.

Een gedachte die toch wel uit een flesje antidepressiva moet komen.

Ik was gevallen, en lelijk ook. Gebroken pols, hersenschudding, soort whiplash nek, en polsgewricht in een puzzel veranderd.
Voor mijn nek klachten wilde ik naar de fysio therapeut, omdat ik mijn oorlel bijna niet meer van mijn schouder kreeg. Mijn nek stond heel scheef, en deed ook erg veel pijn.

Om naar de fysio te kunnen moest ik een verwijsbriefje van de huisarts gaan halen.
Het was zo een dag dat het niet droog werd. Onophoudelijk viel het met liters tegelijk uit de hemel.
Met mijn arm in het gips ging ik fietsen door een muur van regen.
Toen in een flits………..

Ik sta met mijn dip hoofd in de stromende regen met mijn fiets te wachten om over te steken, er komt een heel grote vrachtwagen met een flink vaartje aanrijden…

In een flits…
Klaar met dit kut leven
Eén stapje voorwaarts
Klaar met dit kut leven
Nu !

Van deze gedachte flits, moest ik spontaan huilen. In stilte, langs een drukke weg, rolde er tussen de regendruppels ook tranen over mijn wangen.
Geschrokken voelde ik schaamte, schaamte dat ik zoiets had kunnen denken.
De chauffeur van de vrachtwagen heeft misschien ook een gezin, bijna had ik zijn leven misschien kapot gemaakt.

Blij ben ik, dat ik bij angst verstijf…. het heeft mijn leven gered, waar ik nu achteraf wel heel blij mee ben.

Is dit een bijwerking van het afbouwen van antidepressiva ?

11-14 mei… jaaah de ijsheiligen zijn voorbij!

Ruim voor de ijsheiligen begon ik met mijn budget moestuin.
Oude volkswijsheid zegt dat je pas gaat zaaien en/of plantjes zetten in de moestuin na ijsheiligen. Belangrijke reden is dat er voor die datum kans is op vorst.
Inderdaad heeft het pas nog gehageld en was er lichte vorst aan de grond, maar mijn hartverwarmende gesprekken met mijn moesjes hebben ze er door heen gesleept.

Serieus ik ben super trots op mijn tuin. Kijk hoe lief ze boven de grond uit komen gluren …
Elke regendruppel, elke zonnestraal doet ze groeien en stralen.
De natuur is echt prachtig!

Ik krijg ook nog hulp in mijn moestuin, van de bijen dus een speciaal struikje voor de bijen die ik al jaren geleden had eigenlijk. Gewoon een stek uit de gemeente tuin. Moet wel een budget tuin blijven natuurlijk.
Het bijen hotel wordt behoorlijk druk bezocht ! Omdat de bijen niet stil willen zitten, ze zijn nogal camera schuw, dit keer een filmpje ipv een foto.


Mijn (ex) buurmeisje heeft een net iets andere telefoon dan ik…. haar toestel zegt klik-klik-klik-klik-klik-klik… en één van die kliks leverde toch maar mooi een foto op van een bij… die niet stil bleef zitten…


Kreeg vandaag van een buurvrouw nog twee “roma tomaatenplantjes” in ruil voor een oud ijzer bed. Ik zeg top ruil. Helemaal in het budget thema!

Dat wordt flink sproeien, als het zonnetje is vertrokken vanavond.