Het glijbaantje…(Dissociatie)

Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat de VN het Verdrag voor de Rechten van het Kind aannamen.

20 november

Internationale Dag van de Rechten van het Kind

IMG_2004


Het werk dat verwerken heet!


Terug denkend aan mijn kinderjaren, herinner ik mij een gedachte. Aanvankelijk dacht ik dat het een kinderdroom was. Later realiseerde ik mij dat het geen droom was, maar een soort gedachte.

Aan het einde van de straat stond een glimmend zilver, metalen glijbaantje. Ik beklom de vijf ronde metalen  buizen die het trapje vormde. Stevig hield ik beide leuningen vast. Bovenaan de glijbaan bleef ik staan – zonder te glijden – Ik keek naar beneden, onderaan de glijbaan zag ik mijn botten liggen. Hoe komen mijn botten daar onderaan de glijbaan op de zwart rubberen tegels. Waar zijn mijn kleren, waar is mijn huid, mijn bloed, mijn haar. Gelukkig vormde de botten uiteindelijk weer gewoon mijn hele lijf!

Dat glijbaantje, dat heeft er jarenlang ook werkelijk echt gestaan.

Een tijd lang dacht ik, dat ik als kind vaak deze droom droomde. Ik bedacht wat deze droom zou betekenen. Maar steeds weer vroeg ik me af waarom ik me niet kon herinneren hoe ik beneden was gekomen zonder te glijden? IK was niet gevallen. Ik was niet gegleden. Een gat in de droom?

Nu pas kan ik deze steeds weer terugkerende gedachte die ik als kind had verklaren. Het was duidelijk geen droom, dat weet ik nu. Dit was het beeld dat ik in mijn hoofd stopte terwijl mijn vader mij misbruikte.

Schokkend, om na zoveel jaren te ontdekken. glijblauw

Ik wist altijd al dat ik gaten had in mijn geheugen. Ik vond het niet erg dat ik me niet alles kon herinneren. Mijn motto was, wat niet weet wat niet deert. Wat ik wel schokkend vind is dat ik heel veel jaren later pas ontdek hoe ik als kind blijkbaar de situatie ontvluchte in mijn hoofd!

Waarom dit nu pas duidelijk wordt… Misschien omdat een kind, seksueel misbruik geen plaats kan geven. Misschien omdat het te gruwelijk was. Misschien omdat de antidepressiva mijn onderbewust zijn de afgelopen 30 jaar heeft platgelegd?  Allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb. Misschien is een antwoord ook niet echt belangrijk. Belangrijker is om dit een plaatsje te geven, en verder te gaan in het hier en nu.

 

Hoe geef je zoiets een plaatsje?

een reactie plaatsen.

follow us in feedly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *