Categorie archief: Het werk dat verwerken heet

Verwerken…, is hard werken. Ik heb tropenjaren gemaakt, en veel te verwerken. Incest tot mijn 16e. Twee zussen verloren, en hun kinderen in mijn gezin opgenomen. Nu pas komt het verwerken, na vele jaren!

Paroxetine – Seroxat – Ik wil er vanaf !

Waarom slikken zoveel mensen antidepressiva, net als ik trouwens.

Omdat er iemand is overleden, omdat je bent misbruikt, omdat het leven tegen zit, omdat de dokter het je voorschrijft?

Maar hoe lang slikken we dat dan?
Tot de doden weer opstaan, tot je je verleden kunt veranderen, als nooit misbruikt, tot het leven weer leuk is, tot de dokter zegt dat je er mee kan stoppen?

Voel je je beter als je antidepressiva slikt?
Als ik voor mezelf spreek, ja zeker ik voelde me beter, minder down…
Hoewel ik me achteraf wel eens afvraag, voelde ik me gewoon beter omdat ik in het pilletje geloofde. Of was het inderdaad een stofje dat ik zelf niet voldoende kon aanmaken, zoals mij door de dokter was uitgelegd.

We slikken een pilletje, we vlakken ons gevoel af, schuren de scherpe kantjes eraf…

Na een vijfentwintig jaren, en “de ware” gevonden te hebben, bedacht ik dat het leven me eindelijk toelachte.
Het leek me een logische stap om die pilletjes maar eens uit mijn dagelijks leven te schrappen.
Dat was dus niet omdat ik daarop gewezen werd door een arts, dat was mijn eigen besluit.

Maar dat gaat zomaar niet.

Meteen kreeg ik spier trekkingen, een dikke tong, misselijk, duizelig, down gevoel etc.
Jee wat is dit…?
De twijfel sloeg toe, ben ik er nog niet aan toe, heb ik het medicijn gewoon nodig….?
Misschien ga ik te snel, met kleine stapjes bereik je uiteindelijk ook je doel, dus heel voorzichtig met kleine beetjes minderen.
Dat lukte, ondanks dat ik me regelmatig ziek voelde, en af en toe weer down. Ik kwam zelfs tot halvering van mijn dagelijkse dosis. Maar dat was het dan.
IK gaf het op, en bleef steken. Ik wilde me niet meer ziek voelen, en er gebeurde van alles in mijn leven, dingen die behoorlijk tegen zaten. Dat halve pilletje had ik echt nodig (dacht ik).

Zo ben ik vijf jaar doorgesukkeld op het halve pilletje.
Toen kwam er weer zo een dag, een dag waarop ik bedacht waarom slik ik dit nog.
IK ging nog maar eens in overleg met mijn vriend Google, daar lees je best vreselijke ervaringen over het afbouwen en stoppen met antidepressiva.
Ook las ik dat het veel kwaad kan als je het erg lang slikt, je hersenstam kan er zelfs van beschadigen.
’s Morgens besloot ik mijn halve pilletje te halveren, ik wil er van af. Dat ging niet goed.
Ik was warrig voelde me niet goed, zag alles wazig, en werd ongelooflijk depri, kon me totaal niet concentreren.
Mensen om mij heen, die echt van mij houden, vonden het erg onverantwoord wat ik had gedaan. Na goeie gesprekken, besloot ik het met de huisarts te overleggen.

De huisarts vond dat ik er nog even over na moest denken…. en dat ik misschien moest wachten tot er een rustige periode zou zijn in mijn leven. Hij vertelde dat er een vloeibare vorm is, waarmee je met kleine stapjes kan afbouwen i.p.v pilletjes doorbreken, waardoor je niet de precieze hoeveelheid binnen krijgt.

Tja rustige periode me hoela… Rust is een woord dat niet voorkomt in ons “Huize chaos”.
Als ik tussen zes plankjes lig, ja dan zal het rustig zijn. Maar ik wil nu leven. Ik wil weten hoe ik ben, zonder me zo vlak te voelen. Ik wil niet dat mijn hersenstam het straks begeeft als gevolg van inmiddels dertig jaar aan de antidepressiva.
Er even over nadenken, dat had ik eigenlijk al gedaan. Toch naar huis gegaan om “na te denken”. Een week later weer een afspraak gemaakt. Vond het vrij stom van me zelf om me zo te laten weg sturen.

Daar zat ik weer, in de wachtkamer. Dit keer een andere arts. Ik deed mijn verhaal, waarop ze mij zei: “Ik weet niet of het ook in vloeibare vorm bestaat”.

Toevallig had ik mijn klompen niet aan … maar anders brak mijn klomp!
Hoe kan het dat deze huisarts dat dan weer niet weet?
Al met al ging ik met mijn recept de deur uit.

ondertussen ook een beetje aan het rond lezen:

http://antidepressantwithdrawal.info/nl/home.php

https://www.mijnmedicijn.nl/depressie-antidepressiva-ssri/seroxat

20 gulden of levenslang.

Op mijn website heb ik beknopt iets verteld over de incest uit mijn jeugd.

Ruim 30 jaar geleden.

Het is raar dat de hersenen zomaar kunnen vergeten hoe je een staartdeling moet maken. Waar katoen wordt verbouwd…. Wat de hoofdstad van Madagaskar is! (= Antananarivo)

Maar beelden van 30 jaar geleden kunnen je hersenen zomaar tevoorschijn toveren.
Zomaar is eigenlijk niet waar, er is over het algemeen wel een aanleiding.
Een trigger….

Een trigger is een mechanisme dat een proces in gang zet. Het woord trigger wordt ook wel gebruikt ter omschrijving van de druppel die de emmer doet overlopen.

In de loop der jaren, heb ik mijn triggers leren kennen.
Mijn triggers zijn geuren, smaken geluiden, aanrakingen, en enkele woorden.

Als ik goed in mijn vel zit, dan kan ik die triggers wel aan, ik kan er omheen, ze raken mij wel, maar ik kan ze aan. Ze zijn er wel, helaas…..

Zit ik niet lekker in mijn vel, dat kan gewoon door een griepje zijn, omdat ik moe ben, of wat tegenslag… Dan winnen de triggers.

Wat doen die triggers eigenlijk met je……..

Een trigger kan er voor zorgen dat je je weer net zo kwetsbaar, en ongelukkig voelt als op het moment dat je werdt misbruikt. Je voelt je dat kleine meisje die de situatie niet aan kan, hulpeloos, je voelt dat iemand doet met je wat hij wil, al jouw intimiteit, en grenzen overschreid. Een gevoel van schaamte, en onmacht.
Een heel vervelend gevoel, dat bijna niet onder woorden te brengen is.

Een voorbeeld:
Ik loop in het winkelcentrum, in mijn hoofd zit een boodschappenlijstje, ik passeer een drogist…………. en daar is opeens die geur!
Mijn hersenen besluiten mij even wat beelden uit het verleden te laten zien voelen en beleven.
Opeens is het boodschappenlijstje weg en voel ik me kwetsbaar klein misselijk.

Nog een voorbeeld:
In de wachtkamer bij de dokter. Ik kijk wat om mij heen, maak een praatje met iemand. Ik denk pfffff wat zonde van mijn tijd al dat wachten.
Er komt een man de wachtkamer binnen en gaat naast mij zitten, na een tijdje hoor ik een geluid dat die man maakt, “gewoon” een klein smakkend geluidje omdat hij op een snoepje zit te sabbelen.
Ik ben er niet op voorbereid, mijn hersenen geven geen seintje maar beginnen onaangekondigd een filmpje te draaien, ik krijg kippenvel, voel me misselijk…..
ik wil opstaan en hiervan weg lopen maar zit aan de stoel geplakt…
Dan hoor ik mijn naam! Ik schrik, het is de dokter ik ben aan de beurt.

Het hier en nu overvalt mij en ik moet even denken waarom ik hier uberhaupt ben
Ik voel me warrig en vergeet de helft van mijn vragen aan de dokter….


Het zijn niet eens zo zeer de beelden die je ziet, het is vooral het gevoel.
Het gevoel dat je had vroeger, machteloos, kwetsbaar, boos, schaamte pijn, hulpeloos, je wilt er niet zijn….

In de loop der jaren wordt je er natuurlijk ook wel handig in. ( Denk je dan.)
Situaties vermijden. Zorgen dat er niemand te dicht naast je zit. Je eigen veilige fisyke cirkel bewaken.
Bepaalde dingen gewoon niet eten, zodat smaken geen nare gevoelens op kunnen roepen.
Niet doen wat anderen je vragen, omdat je je nooit meer iets wil laten opdringen, je kan, mag en durft het allemaal eindelijk zelf te bepalen. Niet handig, niet realistisch, maar zelf bepalen voorkomt het gevoel machteloos te zijn.

Die truukjes maken je niet echt een makkelijk persoon. Je maakt het jezelf en anderen soms moeilijk. Maar ja, je kan niet uitleggen dat je zo doet omdat………

Ooit wilde ik een boek gaan schrijven, in de hoop dat ik daar anderen mee kon gaan helpen en misschien zelfs mezelf.
Dat kwam zo:

Ik wilde mijn incest een plaatsje geven, er over gaan praten.
Wat op zich al moeilijk is. Een afspraak gemaakt bij het RNO. (Nu psyQ)

Behoorlijk zenuwachtig loop ik het gebouw binnen, best mooi, ruim, veel licht….,
Achter de balie een jonge vrouw. “Goedemiddag, heeft U een afspraak?”
Het consult duurt 50 minuten en kost 20 gulden, legt de vriendelijke dame mij uit.
PARDON! Begrijp ik nu goed dat ik moet gaan betalen, voor wat mij is aangedaan?

Sorry mevrouw maar dit wordt niet meer vergoed, per begin dit jaar………..

Ik was verbijsterd. Ik ga geen 20 gulden betalen, om 50 minuten over mijn ellende te praten. Ik zou betaald moeten krijgen voor de informatie en het geleden leed!
Tja zo denk je wel als je rond de twintig bent.

Ik heb me omgedraaid om nooit meer terug te komen. Thuis gekomen schreef ik de titel op mijn kladblok…. : 20 gulden per uur, of levenslang.

In de dagen erna heb ik zeker wel vijfentwintig kantjes geschreven, gelezen, geschreven, gelezen, en vooral heeeeeeeeeeeel erg veel gehuild.

Dit, dit kan geen boek worden, dit kun je mensen niet aandoen, het is eigenlijk te verschrikkelijk, waarom schrijf ik alles op, tot in detail. Als ik het zelf na lees moet ik huilen.
Ritueel heb ik het hele schrijfblok verbrand, en bedacht dat het op deze manier ook allemaal klaar zou zijn. Opgelost.

Nu weet ik inmiddels dat het niet is opgelost, de titel van het boek zou nog steeds actueel zijn. Het is iets dat je (in stilte) met je meedraagt, de rest van je leven.

Het gaat misschien niet meer uit mijn leven, ook niet als ik erover praat, dat zorgt er juist vaak voor dat het heftiger en frequenter wordt. Er over schrijven…….
Ook dat helpt niet echt.
Wat overblijft is het te accepteren, dat het er is.

Als ik ooit nog eens uit kan vinden hoe je dit echt oplost, dan ga ik daar zeker iets mee doen. Zodat ik anderen hier ook van zou kunnen verlossen!
Maar dan wel gratis, en niet voor 20 gulden…. euro’s per uur.

Tot die tijd gedoog ik … “mijn lastige flasback’s”