Categorie archief: Antidepresiva

Dertig jaar lang slikte ik antidepressiva, aanleiding was het niet kunnen omgaan met mijn incest verleden. Tot ik het besluit nam, niet meer te slikken…..

Zelfmoord… (afbouwen seroxat)

De hel op aarde werd alsmaar erger.

Het is al weer enige tijd geleden, achteraf vraag ik me af hoe ik die tijd heb kunnen overleven.

Ik was zo ontzettend moe van mijn leven, zag totaal niks positiefs meer…
Toen opeens overkwam het mij, een gedachte die totaal niet van mij kan zijn.

Een gedachte die toch wel uit een flesje antidepressiva moet komen.

Ik was gevallen, en lelijk ook. Gebroken pols, hersenschudding, soort whiplash nek, en polsgewricht in een puzzel veranderd.
Voor mijn nek klachten wilde ik naar de fysio therapeut, omdat ik mijn oorlel bijna niet meer van mijn schouder kreeg. Mijn nek stond heel scheef, en deed ook erg veel pijn.

Om naar de fysio te kunnen moest ik een verwijsbriefje van de huisarts gaan halen.
Het was zo een dag dat het niet droog werd. Onophoudelijk viel het met liters tegelijk uit de hemel.
Met mijn arm in het gips ging ik fietsen door een muur van regen.
Toen in een flits………..

Ik sta met mijn dip hoofd in de stromende regen met mijn fiets te wachten om over te steken, er komt een heel grote vrachtwagen met een flink vaartje aanrijden…

In een flits…
Klaar met dit kut leven
Eén stapje voorwaarts
Klaar met dit kut leven
Nu !

Van deze gedachte flits, moest ik spontaan huilen. In stilte, langs een drukke weg, rolde er tussen de regendruppels ook tranen over mijn wangen.
Geschrokken voelde ik schaamte, schaamte dat ik zoiets had kunnen denken.
De chauffeur van de vrachtwagen heeft misschien ook een gezin, bijna had ik zijn leven misschien kapot gemaakt.

Blij ben ik, dat ik bij angst verstijf…. het heeft mijn leven gered, waar ik nu achteraf wel heel blij mee ben.

Is dit een bijwerking van het afbouwen van antidepressiva ?

De hel is op aarde geland. (afbouwen seroxat)

Mijn besluit staat vast, denk ik!
Ik ga afbouwen van mijn antidepressiva, in ienie mienie kleine stapjes….0,1 ml per keer.
Tot de bijwerkingen zijn verdwenen.
Daarna met frisse moed de volgende 0,1 ml.


De hel is op aarde geland…
Niet kunnen slapen van de pijn.

Het is ochtend, voorzichtig schijnt een zonnestraaltje mijn slaapkamer in.
Langzaam met tegenzin doe ik mijn ogen open…

Nog steeds ben ik ongelooflijk moe, lusteloos en uitgeput. Net als gisteravond, toen ik met hevige hoofdpijn en uitgeput gevoel mijn bed inrolde.

Het zonnestraaltje maakt mij niet blij, mijn hoofd is een spons, mijn lichaam doet vreselijk pijn.
Ik wil niet opstaan. Vandaag wordt mijn gloednieuwe onwijs mooie eethoek bezorgd.

Het doet me niets, ik voel tranen op komen, het liefst laat ik deze dag aan mij voorbij gaan.

Oké kom op verman jezelf zeg ik tegen mezelf. Als je zometteen je antidepressiva hebt ingenomen ga je je beter voelen.

En dat is dus ook zo, met een kop koffie, zooi medicijnen en mijn zorgvuldig zelfgedraaide peuk start ik deze dag.

Als je altijd omlaag blijft kijken, zal je de zon nooit zien.

Het maatbekertje (afbouwen seroxat)

Geweldig!
Ik heb mijn recept, en blij als een kind op weg naar de apotheek.
Bij de apotheek, krijg ik mijn medicijn mee, gek genoeg zonder uitleg.
Thuis gekomen, het medicijn uitgepakt, jee wat een grote fles. Het is toch best een heftig medicijn. Ik krijg meteen een grote fles, en zonder uitleg!

Oke afbouwen was mijn plan… Van vijf ml. naar nul niks nada…..
Een fijn maatbekertje, en kindveilige dop…… Maatbekertje, eh na vijf ml. staan er geen streepjes meer. Nou dat schiet lekker op, kan ik net zo goed mijn pilletjes breken en wegen.
Dit gaat dus niet werken!

Volgende dag, terug naar de apotheek. “Goedemiddag ik heb een vraagje over mijn medicijn dat ik hier gister heb mee gekregen.”
Hoe moet ik afbouwen zonder streepjes onder de 5 ml, zal ik dat ongeveer gokken?

Blozend sputterde de vrouw van achter de balie, “nee mevrouw met dit medicijn kunt U beter niet gaan gokken. Het kan zelfs gevaarlijk zijn, als U er een beetje mee aan gaat rommelen.”

“Ow, gevaarlijk zegt U? Dat wist ik niet, heb gister geen uitleg gekregen, en dit is voor het eerst dat ik dit medicijn ga gebruiken.”
“Ik ga even wat hulpmiddeltjes voor U pakken.”

En daar kreeg ik toch een hoop spulletjes. Twee extra doppen, die je op de fles kan plaatsen, en er vervolgens een spuitje in kan steken. En ook nog eens twee verschillende spuitjes, met heel veel maatstreepjes!
“Wat krijgt U van mij?” grapte ik. “Niets hoor”, zei de vrouw achter de balie.
“Dat is fijn. Mag ik dan van U €6.- ……… voor de uitleg over de maatstreepjes, die niet op het bekertje stonden?”

De zes euro kreeg ik niet, maar och, tenslotte heb ik wel een pret pakketje gekregen.
Dus het afbouwen, milliliter, voor milliliter kan nu echt gaan beginnen!


smiley

Paroxetine – Seroxat – Ik wil er vanaf !

Waarom slikken zoveel mensen antidepressiva, net als ik trouwens.

Omdat er iemand is overleden, omdat je bent misbruikt, omdat het leven tegen zit, omdat de dokter het je voorschrijft?

Maar hoe lang slikken we dat dan?
Tot de doden weer opstaan, tot je je verleden kunt veranderen, als nooit misbruikt, tot het leven weer leuk is, tot de dokter zegt dat je er mee kan stoppen?

Voel je je beter als je antidepressiva slikt?
Als ik voor mezelf spreek, ja zeker ik voelde me beter, minder down…
Hoewel ik me achteraf wel eens afvraag, voelde ik me gewoon beter omdat ik in het pilletje geloofde. Of was het inderdaad een stofje dat ik zelf niet voldoende kon aanmaken, zoals mij door de dokter was uitgelegd.

We slikken een pilletje, we vlakken ons gevoel af, schuren de scherpe kantjes eraf…

Na een vijfentwintig jaren, en “de ware” gevonden te hebben, bedacht ik dat het leven me eindelijk toelachte.
Het leek me een logische stap om die pilletjes maar eens uit mijn dagelijks leven te schrappen.
Dat was dus niet omdat ik daarop gewezen werd door een arts, dat was mijn eigen besluit.

Maar dat gaat zomaar niet.

Meteen kreeg ik spier trekkingen, een dikke tong, misselijk, duizelig, down gevoel etc.
Jee wat is dit…?
De twijfel sloeg toe, ben ik er nog niet aan toe, heb ik het medicijn gewoon nodig….?
Misschien ga ik te snel, met kleine stapjes bereik je uiteindelijk ook je doel, dus heel voorzichtig met kleine beetjes minderen.
Dat lukte, ondanks dat ik me regelmatig ziek voelde, en af en toe weer down. Ik kwam zelfs tot halvering van mijn dagelijkse dosis. Maar dat was het dan.
IK gaf het op, en bleef steken. Ik wilde me niet meer ziek voelen, en er gebeurde van alles in mijn leven, dingen die behoorlijk tegen zaten. Dat halve pilletje had ik echt nodig (dacht ik).

Zo ben ik vijf jaar doorgesukkeld op het halve pilletje.
Toen kwam er weer zo een dag, een dag waarop ik bedacht waarom slik ik dit nog.
IK ging nog maar eens in overleg met mijn vriend Google, daar lees je best vreselijke ervaringen over het afbouwen en stoppen met antidepressiva.
Ook las ik dat het veel kwaad kan als je het erg lang slikt, je hersenstam kan er zelfs van beschadigen.
’s Morgens besloot ik mijn halve pilletje te halveren, ik wil er van af. Dat ging niet goed.
Ik was warrig voelde me niet goed, zag alles wazig, en werd ongelooflijk depri, kon me totaal niet concentreren.
Mensen om mij heen, die echt van mij houden, vonden het erg onverantwoord wat ik had gedaan. Na goeie gesprekken, besloot ik het met de huisarts te overleggen.

De huisarts vond dat ik er nog even over na moest denken…. en dat ik misschien moest wachten tot er een rustige periode zou zijn in mijn leven. Hij vertelde dat er een vloeibare vorm is, waarmee je met kleine stapjes kan afbouwen i.p.v pilletjes doorbreken, waardoor je niet de precieze hoeveelheid binnen krijgt.

Tja rustige periode me hoela… Rust is een woord dat niet voorkomt in ons “Huize chaos”.
Als ik tussen zes plankjes lig, ja dan zal het rustig zijn. Maar ik wil nu leven. Ik wil weten hoe ik ben, zonder me zo vlak te voelen. Ik wil niet dat mijn hersenstam het straks begeeft als gevolg van inmiddels dertig jaar aan de antidepressiva.
Er even over nadenken, dat had ik eigenlijk al gedaan. Toch naar huis gegaan om “na te denken”. Een week later weer een afspraak gemaakt. Vond het vrij stom van me zelf om me zo te laten weg sturen.

Daar zat ik weer, in de wachtkamer. Dit keer een andere arts. Ik deed mijn verhaal, waarop ze mij zei: “Ik weet niet of het ook in vloeibare vorm bestaat”.

Toevallig had ik mijn klompen niet aan … maar anders brak mijn klomp!
Hoe kan het dat deze huisarts dat dan weer niet weet?
Al met al ging ik met mijn recept de deur uit.

ondertussen ook een beetje aan het rond lezen:

http://antidepressantwithdrawal.info/nl/home.php

https://www.mijnmedicijn.nl/depressie-antidepressiva-ssri/seroxat