Paroxetine – Seroxat – Ik wil er vanaf !

Waarom slikken zoveel mensen antidepressiva, net als ik trouwens.

Omdat er iemand is overleden, omdat je bent misbruikt, omdat het leven tegen zit, omdat de dokter het je voorschrijft?

Maar hoe lang slikken we dat dan?
Tot de doden weer opstaan, tot je je verleden kunt veranderen, als nooit misbruikt, tot het leven weer leuk is, tot de dokter zegt dat je er mee kan stoppen?

Voel je je beter als je antidepressiva slikt?
Als ik voor mezelf spreek, ja zeker ik voelde me beter, minder down…
Hoewel ik me achteraf wel eens afvraag, voelde ik me gewoon beter omdat ik in het pilletje geloofde. Of was het inderdaad een stofje dat ik zelf niet voldoende kon aanmaken, zoals mij door de dokter was uitgelegd.

We slikken een pilletje, we vlakken ons gevoel af, schuren de scherpe kantjes eraf…

Na een vijfentwintig jaren, en “de ware” gevonden te hebben, bedacht ik dat het leven me eindelijk toelachte.
Het leek me een logische stap om die pilletjes maar eens uit mijn dagelijks leven te schrappen.
Dat was dus niet omdat ik daarop gewezen werd door een arts, dat was mijn eigen besluit.

Maar dat gaat zomaar niet.

Meteen kreeg ik spier trekkingen, een dikke tong, misselijk, duizelig, down gevoel etc.
Jee wat is dit…?
De twijfel sloeg toe, ben ik er nog niet aan toe, heb ik het medicijn gewoon nodig….?
Misschien ga ik te snel, met kleine stapjes bereik je uiteindelijk ook je doel, dus heel voorzichtig met kleine beetjes minderen.
Dat lukte, ondanks dat ik me regelmatig ziek voelde, en af en toe weer down. Ik kwam zelfs tot halvering van mijn dagelijkse dosis. Maar dat was het dan.
IK gaf het op, en bleef steken. Ik wilde me niet meer ziek voelen, en er gebeurde van alles in mijn leven, dingen die behoorlijk tegen zaten. Dat halve pilletje had ik echt nodig (dacht ik).

Zo ben ik vijf jaar doorgesukkeld op het halve pilletje.
Toen kwam er weer zo een dag, een dag waarop ik bedacht waarom slik ik dit nog.
IK ging nog maar eens in overleg met mijn vriend Google, daar lees je best vreselijke ervaringen over het afbouwen en stoppen met antidepressiva.
Ook las ik dat het veel kwaad kan als je het erg lang slikt, je hersenstam kan er zelfs van beschadigen.
’s Morgens besloot ik mijn halve pilletje te halveren, ik wil er van af. Dat ging niet goed.
Ik was warrig voelde me niet goed, zag alles wazig, en werd ongelooflijk depri, kon me totaal niet concentreren.
Mensen om mij heen, die echt van mij houden, vonden het erg onverantwoord wat ik had gedaan. Na goeie gesprekken, besloot ik het met de huisarts te overleggen.

De huisarts vond dat ik er nog even over na moest denken…. en dat ik misschien moest wachten tot er een rustige periode zou zijn in mijn leven. Hij vertelde dat er een vloeibare vorm is, waarmee je met kleine stapjes kan afbouwen i.p.v pilletjes doorbreken, waardoor je niet de precieze hoeveelheid binnen krijgt.

Tja rustige periode me hoela… Rust is een woord dat niet voorkomt in ons “Huize chaos”.
Als ik tussen zes plankjes lig, ja dan zal het rustig zijn. Maar ik wil nu leven. Ik wil weten hoe ik ben, zonder me zo vlak te voelen. Ik wil niet dat mijn hersenstam het straks begeeft als gevolg van inmiddels dertig jaar aan de antidepressiva.
Er even over nadenken, dat had ik eigenlijk al gedaan. Toch naar huis gegaan om “na te denken”. Een week later weer een afspraak gemaakt. Vond het vrij stom van me zelf om me zo te laten weg sturen.

Daar zat ik weer, in de wachtkamer. Dit keer een andere arts. Ik deed mijn verhaal, waarop ze mij zei: “Ik weet niet of het ook in vloeibare vorm bestaat”.

Toevallig had ik mijn klompen niet aan … maar anders brak mijn klomp!
Hoe kan het dat deze huisarts dat dan weer niet weet?
Al met al ging ik met mijn recept de deur uit.

ondertussen ook een beetje aan het rond lezen:

http://antidepressantwithdrawal.info/nl/home.php

https://www.mijnmedicijn.nl/depressie-antidepressiva-ssri/seroxat

follow us in feedly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *