20 gulden of levenslang.

Op mijn website heb ik beknopt iets verteld over de incest uit mijn jeugd.

Ruim 30 jaar geleden.

Het is raar dat de hersenen zomaar kunnen vergeten hoe je een staartdeling moet maken. Waar katoen wordt verbouwd…. Wat de hoofdstad van Madagaskar is! (= Antananarivo)

Maar beelden van 30 jaar geleden kunnen je hersenen zomaar tevoorschijn toveren.
Zomaar is eigenlijk niet waar, er is over het algemeen wel een aanleiding.
Een trigger….

Een trigger is een mechanisme dat een proces in gang zet. Het woord trigger wordt ook wel gebruikt ter omschrijving van de druppel die de emmer doet overlopen.

In de loop der jaren, heb ik mijn triggers leren kennen.
Mijn triggers zijn geuren, smaken geluiden, aanrakingen, en enkele woorden.

Als ik goed in mijn vel zit, dan kan ik die triggers wel aan, ik kan er omheen, ze raken mij wel, maar ik kan ze aan. Ze zijn er wel, helaas…..

Zit ik niet lekker in mijn vel, dat kan gewoon door een griepje zijn, omdat ik moe ben, of wat tegenslag… Dan winnen de triggers.

Wat doen die triggers eigenlijk met je……..

Een trigger kan er voor zorgen dat je je weer net zo kwetsbaar, en ongelukkig voelt als op het moment dat je werdt misbruikt. Je voelt je dat kleine meisje die de situatie niet aan kan, hulpeloos, je voelt dat iemand doet met je wat hij wil, al jouw intimiteit, en grenzen overschreid. Een gevoel van schaamte, en onmacht.
Een heel vervelend gevoel, dat bijna niet onder woorden te brengen is.

Een voorbeeld:
Ik loop in het winkelcentrum, in mijn hoofd zit een boodschappenlijstje, ik passeer een drogist…………. en daar is opeens die geur!
Mijn hersenen besluiten mij even wat beelden uit het verleden te laten zien voelen en beleven.
Opeens is het boodschappenlijstje weg en voel ik me kwetsbaar klein misselijk.

Nog een voorbeeld:
In de wachtkamer bij de dokter. Ik kijk wat om mij heen, maak een praatje met iemand. Ik denk pfffff wat zonde van mijn tijd al dat wachten.
Er komt een man de wachtkamer binnen en gaat naast mij zitten, na een tijdje hoor ik een geluid dat die man maakt, “gewoon” een klein smakkend geluidje omdat hij op een snoepje zit te sabbelen.
Ik ben er niet op voorbereid, mijn hersenen geven geen seintje maar beginnen onaangekondigd een filmpje te draaien, ik krijg kippenvel, voel me misselijk…..
ik wil opstaan en hiervan weg lopen maar zit aan de stoel geplakt…
Dan hoor ik mijn naam! Ik schrik, het is de dokter ik ben aan de beurt.

Het hier en nu overvalt mij en ik moet even denken waarom ik hier uberhaupt ben
Ik voel me warrig en vergeet de helft van mijn vragen aan de dokter….


Het zijn niet eens zo zeer de beelden die je ziet, het is vooral het gevoel.
Het gevoel dat je had vroeger, machteloos, kwetsbaar, boos, schaamte pijn, hulpeloos, je wilt er niet zijn….

In de loop der jaren wordt je er natuurlijk ook wel handig in. ( Denk je dan.)
Situaties vermijden. Zorgen dat er niemand te dicht naast je zit. Je eigen veilige fisyke cirkel bewaken.
Bepaalde dingen gewoon niet eten, zodat smaken geen nare gevoelens op kunnen roepen.
Niet doen wat anderen je vragen, omdat je je nooit meer iets wil laten opdringen, je kan, mag en durft het allemaal eindelijk zelf te bepalen. Niet handig, niet realistisch, maar zelf bepalen voorkomt het gevoel machteloos te zijn.

Die truukjes maken je niet echt een makkelijk persoon. Je maakt het jezelf en anderen soms moeilijk. Maar ja, je kan niet uitleggen dat je zo doet omdat………

Ooit wilde ik een boek gaan schrijven, in de hoop dat ik daar anderen mee kon gaan helpen en misschien zelfs mezelf.
Dat kwam zo:

Ik wilde mijn incest een plaatsje geven, er over gaan praten.
Wat op zich al moeilijk is. Een afspraak gemaakt bij het RNO. (Nu psyQ)

Behoorlijk zenuwachtig loop ik het gebouw binnen, best mooi, ruim, veel licht….,
Achter de balie een jonge vrouw. “Goedemiddag, heeft U een afspraak?”
Het consult duurt 50 minuten en kost 20 gulden, legt de vriendelijke dame mij uit.
PARDON! Begrijp ik nu goed dat ik moet gaan betalen, voor wat mij is aangedaan?

Sorry mevrouw maar dit wordt niet meer vergoed, per begin dit jaar………..

Ik was verbijsterd. Ik ga geen 20 gulden betalen, om 50 minuten over mijn ellende te praten. Ik zou betaald moeten krijgen voor de informatie en het geleden leed!
Tja zo denk je wel als je rond de twintig bent.

Ik heb me omgedraaid om nooit meer terug te komen. Thuis gekomen schreef ik de titel op mijn kladblok…. : 20 gulden per uur, of levenslang.

In de dagen erna heb ik zeker wel vijfentwintig kantjes geschreven, gelezen, geschreven, gelezen, en vooral heeeeeeeeeeeel erg veel gehuild.

Dit, dit kan geen boek worden, dit kun je mensen niet aandoen, het is eigenlijk te verschrikkelijk, waarom schrijf ik alles op, tot in detail. Als ik het zelf na lees moet ik huilen.
Ritueel heb ik het hele schrijfblok verbrand, en bedacht dat het op deze manier ook allemaal klaar zou zijn. Opgelost.

Nu weet ik inmiddels dat het niet is opgelost, de titel van het boek zou nog steeds actueel zijn. Het is iets dat je (in stilte) met je meedraagt, de rest van je leven.

Het gaat misschien niet meer uit mijn leven, ook niet als ik erover praat, dat zorgt er juist vaak voor dat het heftiger en frequenter wordt. Er over schrijven…….
Ook dat helpt niet echt.
Wat overblijft is het te accepteren, dat het er is.

Als ik ooit nog eens uit kan vinden hoe je dit echt oplost, dan ga ik daar zeker iets mee doen. Zodat ik anderen hier ook van zou kunnen verlossen!
Maar dan wel gratis, en niet voor 20 gulden…. euro’s per uur.

Tot die tijd gedoog ik … “mijn lastige flasback’s”

follow us in feedly

Een gedachte over “20 gulden of levenslang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *